bir ömürden enstantaneler

niçin?

keşmekeş dalkavuklardan sıra mı geldi bendenize?ancak ağlayanların sırasında ömür eskittim, yitip gidenlerinbir daha dönmeyecekmiş gibi, sanki; sanki bir daha sevmeyecekmiş gibi yitenlerinbilhassa mevsimlik aşkların ederinde yitirdim kadrimi, o kadar dahi edemedim.bir gün olsun sözümde yer edinemedim, yazıktır ki, aman ne yazıktır ki kendimi sevemedimaynada gördüğüm o yüze, her sabah bir küfürle dirildim, bu hissi anlamak zor mu olsa gerek?cümlenize bir küfür mü gerek, beni anlamanız için?dediklerimi, söylediklerimi bir anlam hususunda tartmak için?için için, gereğim satırlarımda günler günü sorduğum niçin?eylemlerinden tartılsa neyse, yapmadığı şeyler için niçin?dünden düne yorulduğum, cevapsız kalan sorulardan biridir niçinim, peki niçin?

benzer

  1. 055apokrif yazın sanatısobamın başında yazdım, en azından yazmayayazdım;
  2. 043tamamladık öğrenimideğişeceğime inandığım günlere vesselam
  3. 071tanrının varoluşsal sancılarısüreç odaklı mısınız yoksa sonuç odaklı mı? sonunu bildiğiniz bir filmi doyasıya tekrardan izleyebilir misiniz? tanrının da varoluşsal sancıları olabileceğini mi düşünüyorsunuz? şayet cevaplarınız düşündüğüm gibiyse; sizin yaşam adına hiçbir filiziniz kalmamış demektir. münferit duygularınıza tercüman olacak bir fiil 'adem oğlu' kalmamışsa, tıpkı benim gibi yazılar kaleme almaya başlar; sonrasındaysa kendinize yaşam için bir amacın aniden vuku bulmasını beklersiniz. bir uğraş, bir şiir, hatta bir deneme bile sizi varoluşsal sancılarınızdan arındırmayabilir, derinlemesine fıtrat sorgunuzun sonunda yaşama gerek olmadığını, hatta gerçekten 'tanrıyı öldürdüğümüzü' düşünebilirsiniz. size bu fikirlerinizde yanlış olduğunuzu söylemeye gelmedim elbette, yalnızca bir kaç tavsiyede bulunacağım, tasvirimin el verdiği müddetçe. bir kere şurada anlaşalım, bu vaziyette bulunmanızın tek sebebi isyankârlığınız. yadırgadığınız şahısların hayatlarını elde etmek için her ikindide isyan ettiğiniz tanrının saflarında buluyorsunuz kendinizi. biraz olsun yanımda bulunur mu dileğiyle, 'onun ben de oğluyum sonuçta, bakamaz mı canım?' serzenişiyle doğrulduğunuz ve yanıtsız kalan her duanızın ardına yine isyanınızın süregelmesi bana insan normlarının bazen haklı olabileceğini hatırlatır, vefa... neslin galatından sıkıntılarda boğulduğunuz her cümlenizin ardından bir şahsiyet daha arar oluyorsunuz kelimelerinizde, bulursanız ne âlâ. burjuvanın tasvip etmediği her 'sıkıntı'yı kendine toy kafalarında erek bilerek sıkıntıyı yoktan doğuran, bağnaz elitistlerin civarında büyümüş biri olarak söylemeliyim ki; saflığımız arşa dokunuyor adeta... ne kelimelerde aradığınız o 'şahsiyetler' dönebilir geriye, ne de sizin başkalaştırılmış soysuz fikirleriniz...

Dize kartı