bir ömürden enstantaneler

peki ya ben?

mesutsun, inancım tam buna, mesut ol.berhudar ol, samimiyetimle saadetinde ol!peki ya ben? ne dileğim gerçekleşti rüyamdane de istediklerim satırımda, hiçbiri gün yüzüne gelemedi dünyamdahezimet beni mısramda dahi yalnız beklemezdengim dengimez, kadrim kaderime denk gelemezbir sebepsiz ruhun acısı, tanrıyı zevke kaldırırbu garibin sancısı, onu hayallere daldırırrüyamı çizmekten bi’ hâl olmuşum bedenenkabulüm olmuş artık, hayaller rüyamdır zikren

korkuyorum sormaya ama, unuttun mu benihatırlıyor musun o günlerimi, medetten kesilmişçesineevhamlardan umudu yarattık, fakirleri bağrımıza biz bastıkhülyaları bir kenara attık, aha şimdi gerçekleşti!demiştik ya hani?

benzer

  1. 040korkuellerde görmemeli seni, korkusudur belki ondan
  2. 063serzenişmeclisimde kararlar verilir, benliğim bir adımını dahi esirgemez, sağolsun
  3. 071tanrının varoluşsal sancılarısüreç odaklı mısınız yoksa sonuç odaklı mı? sonunu bildiğiniz bir filmi doyasıya tekrardan izleyebilir misiniz? tanrının da varoluşsal sancıları olabileceğini mi düşünüyorsunuz? şayet cevaplarınız düşündüğüm gibiyse; sizin yaşam adına hiçbir filiziniz kalmamış demektir. münferit duygularınıza tercüman olacak bir fiil 'adem oğlu' kalmamışsa, tıpkı benim gibi yazılar kaleme almaya başlar; sonrasındaysa kendinize yaşam için bir amacın aniden vuku bulmasını beklersiniz. bir uğraş, bir şiir, hatta bir deneme bile sizi varoluşsal sancılarınızdan arındırmayabilir, derinlemesine fıtrat sorgunuzun sonunda yaşama gerek olmadığını, hatta gerçekten 'tanrıyı öldürdüğümüzü' düşünebilirsiniz. size bu fikirlerinizde yanlış olduğunuzu söylemeye gelmedim elbette, yalnızca bir kaç tavsiyede bulunacağım, tasvirimin el verdiği müddetçe. bir kere şurada anlaşalım, bu vaziyette bulunmanızın tek sebebi isyankârlığınız. yadırgadığınız şahısların hayatlarını elde etmek için her ikindide isyan ettiğiniz tanrının saflarında buluyorsunuz kendinizi. biraz olsun yanımda bulunur mu dileğiyle, 'onun ben de oğluyum sonuçta, bakamaz mı canım?' serzenişiyle doğrulduğunuz ve yanıtsız kalan her duanızın ardına yine isyanınızın süregelmesi bana insan normlarının bazen haklı olabileceğini hatırlatır, vefa... neslin galatından sıkıntılarda boğulduğunuz her cümlenizin ardından bir şahsiyet daha arar oluyorsunuz kelimelerinizde, bulursanız ne âlâ. burjuvanın tasvip etmediği her 'sıkıntı'yı kendine toy kafalarında erek bilerek sıkıntıyı yoktan doğuran, bağnaz elitistlerin civarında büyümüş biri olarak söylemeliyim ki; saflığımız arşa dokunuyor adeta... ne kelimelerde aradığınız o 'şahsiyetler' dönebilir geriye, ne de sizin başkalaştırılmış soysuz fikirleriniz...

Dize kartı